Veel mensen beginnen de dag met een kopje thee aan het raam, starend naar hun tuin. Het gras is vochtig, ergens ritselt er iets in het struikgewas. Op tafel ligt een notitieboekje, bedekt met oude vlekken van aarde. Misschien wordt vandaag anders als u er even in schrijft – al is het maar heel kort. Wat zou er veranderen aan die vertrouwde blik naar buiten?
Een notitieboekje als onverwachte tuinhulp
Bij het openen van een oud, verweerd schrift lijkt het soms alsof u een verloren werkdagboek vindt. Even een paar zinnen over de regenbui van afgelopen nacht, het plotselinge bezoek van een merel of hoe de geur van natte grond opvalt deze ochtend. Zulke snelle notities trekken de aandacht weg van de to-dolijst en maken de tuin tot een plek van ontmoeting in plaats van louter onderhoud.
Het schrijven zelf vertraagt het dagelijkse tempo. Twee minuten, pen op papier, het geluid van het krassen zacht op de achtergrond. Dit kleine ritueel werkt bijna als een vriendelijke tegendraadsheid tegenover de drukte van buitenaf. In die rust is ruimte voor een ander soort waarnemen: wat leeft en groeit, zelfs als het onordelijk lijkt.
Het persoonlijke geheugen van een tuinjournal
Noteren wat opvalt prikkelt het brein om op zoek te gaan naar meer van dat soort momenten. Hersenen hebben een filterend systeem: alles waar u bewust aandacht aan besteedt, komt sneller bovendrijven. Schrijft u iedere week op welke bloemen eraan komen of waar onverwacht een plantje opduikt, dan krijgt de wildste hoek van de tuin alsnog een eigen verhaal.
Zo ontstaat vanzelf een overzicht van wat zich herhaalt en wat elk jaar verandert. Een datum bovenaan de pagina, hier en daar een aantekening over zaaitijd of eerste oogst, maakt een eenvoudig schrift tot een waardevol geheugen. Zelfs kleine opmerkingen – "meer mieren na de warme week" of "eerste slakkensporen" – helpen patronen ontdekken die na verloop van tijd inzicht geven.
Iedereen kan een tuinjournal beginnen
Een tuinjournal hoeft geen luxe uitgave te zijn. Vaak volstaat een oud schoolschrift, agenda of een gerecycled boekje. Even met de vingers door een oude doos op zolder, of een schriftje uit het kringloopcentrum. Elk vlekje, elke ezelsoor vertelt dat het boekje leeft en meebeweegt met het ritme van de tuin.
Sta gerust toe dat uw journal een creatief karakter krijgt. De kaft versieren met een gedroogd bloemblaadje, een knipsel of een restje touw uit de schuur – zo voelt het notitieboek direct vertrouwd. U hoeft geen vaste indeling aan te houden; sommige dagen blijven leeg, andere bladzijden vullen zich vanzelf.
Schrijven over meer dan alleen planten
In een speelse tuin vol onverwachte groei zijn het juist de losse, persoonlijke aantekeningen die tellen. Noteer gerust wat u ruikt, hoort of voelt: het zachte geritsel aan het einde van de middag, de geur van vers gemaaid gras, het gefladder van een vlinder. Die zintuiglijke details maken iedere dag in de tuin uniek en versterken de band met buiten.
Tussen de feiten – data van zaaien, bijzondere vogels, opvallend onkruid – is ruimte voor kleine observaties. U ontdekt misschien dat het schrijven zelf de blik op de tuin verandert: waar eerst chaos leek, komen nieuwe verhalen en samenhang tevoorschijn. Juist in wat ongeordend oogt, groeit vaak het meeste leven.
Van wilde tuin tot vertrouwd landschap
Door geregeld twee minuten te schrijven, ontstaat een vanzelfsprekende gewoonte. Teruglezen laat zien hoe planten, dieren en seizoenen samen een eigen ritme vormen. Het notitieboek wordt daarmee een stille getuige van alles wat de tuin mogelijk maakt – zichtbaar en onzichtbaar, netjes en wild.
In een wereld vol haast brengt zo’n persoonlijke tuinjournal rust. Elk handschrift, elke vlek, elke herinnering op papier, tekent hoe oude grond steeds opnieuw inspireert tot kijken en verwondering. Dat maakt zelfs de wildste tuin tot een blijvend, herkenbaar landschap.
